Saf

selamın aleyküm gençler hayırlı akşamlar diye klişe bir girişten sonra başlıyorum yazıya

Ben orta okuldayken çok oyun oynardık sınıfça ama öyle bildiğiniz oyunlardan değil;
gazete kağıdı ve banla çok sert toplar yapıp koridordaki lambaları indirirdik hoparlörleri felan düşürürdük,şişe kapağını birbirimize doğru fırlatır bacak arasından geçene dalardık,deneme olduğu gün kitapçıkları katlar birbirimize vurmaya başlardık.
Yani anlayacağınız şey çok sert oyunlardı bunlar neyse dostlar günler böyle geçip giderken ahmet adlı bi çocuk vardı çok uzun boyluydu ve çok güçlüydü ama çok saftı be ahmet gerçekten çok saftı herkese inanırdı o oyunlarda hep dayak yiyen yakalanan o olurdu,bu saflık onu çok güçlü yapmıştı zamanla ama elinden kişiliğini almıştı hiç kimse tarafından siklenmeyen birisi oldu ahmet,güçlü olması onu hiçbir zaman kurtarmadı...
iyi çocuktu yinede ahmet allah yolunu açık etsin 9 yıldır görüşmüyorum kendisiyle ama iyi çocuktu...
Yani diyeceğim o ki saf çok saf olmak iyi bişeydir ama harcanırsın zamanla bu yüzden ya harcanacaksınız yada uyanacaksın ikincisini tavsiye ederim dostlar...
şimdilik bu kadar yeter ama bu durumu 3-4 kişi beğenirse ikinci yazı da biraz nostalji yapmak istiyorum...by